woensdag 19 februari 2014

hallux valgus

Bodymodification: Mijn vertaling:” Je lichaam mooier maken en veranderen naar wens van de drager.” Dan denken we aan Tattoo’s, piercings, Misschien een gek kleurtje in je haar of als je heel gek bent een gespleten tong of elven oren.
Maar valt chirurgie er ook onder? Tja ik vind dat de silicone tieten (die staan dus op mijn wishlist, ik zoek nog een sponsor ;-)) en flaporen correcties er wel degelijk onder vallen.
Ik heb last van hallux valgus……...watte?.... Een scheve grote teen. Kijk maar:
Rechts was het ergst. Ik had vaak last van die knobbel. Na jaren wikken en wegen (een staand beroep in een winkel leent zich niet echt goed voor een operatie),na een documentaire gezien te hebben bij “over mijn Lijf” (RTL4) en 3 vrouwen gesproken te hebben die de operatie ook gedaan hadden hakte ik de knoop door en vroeg ik een operatie aan. Ik ben nu “inbetween jobs” dus nu is het moment……….en dan heb ik niks te veel gezegd!

Na een reeks foto’s en dokters afspraken was het 27 november zo ver: ik ging onder het mes. Ik kreeg een bed toe gewezen, tig Paracetamol en er werd me van alles uit gelegd. Daarna ging ik met bed en al naar de operatie kamer. Ik kreeg een Plexus (zenuwknoop) Anesthesie. Dat betekend: bij de lies en de knieholte kreeg ik een verdovingsprik en daarna gaan ze met een echo mijn zenuw die naar je voet loopt lokaliseren en die krijgt verdovingsvloeistof. Je bent dus “gewoon” bij, maar je Been voel je niet meer. Dat duurt Maximaal 36 uur en daarna kan je je been weer gebruiken. Dat doen ze 20 minuten voor de operatie zodat die verdoving optimaal werkt. Dat werkt goed moet ik zeggen. Je hebt minder pijnstillers achteraf nodig en een narcose lijkt me ook geen pretje. Wel kreeg ik een roesje zodat ik niet al het gepor aan mijn voet mee kreeg. Nadeel is dat je het been niet voelt en met rolstoel en krukken naar de wc moet enzo. Das heel lastig!!!
Ik kon mee kijken op de monitor met de prik dat vond ik erg interessant. (minder interessant was dat het op de verkoeverkamer gebeurt en daar kom je ook als je uit de operatie zaal komt. Aan de overkant lag een man die net klaar was. Die had een bebloed bed en werd verwisseld. Dus je ziet een dicht geschoven gordijn waar eerst gerommel te horen is en “gaat het?” gezegd wordt en ineens een bebloed bed onder vandaan komt. Die vervolgens 15 minuten voor je neus staat…….lekker motiverend hahahaha.)
Dan krijg je de operatie (voor de die hards: ze snijden alles open, zagen je bot in 3 stukjes van je grote teen, zetten die vast met schroeven, zagen de knobbel weg, en naaien de boel weer niet al te netjes dicht, en doen er verband om heen) Daarna terug naar de verkoeverkamer waar je weer tot je positieven mag komen. En verder naar de afdeling. Eindelijk eten en drinken, en even met je bed door het ziekenhuis heen omdat je voet op de foto moet. Erg grappig hoor als de vrouw van de röntgen vraagt of je al liggend de bewuste voet op het bed neer wil zetten (dus je knie omhoog als een driehoek) en stil wil houden….ik moest dus 3x uitleggen dat die nu even verlamd was en dat dus niet lukt…. Toen alles oké was ik met hulp naar de wc kon en met de rolstoel opgehaald werd na een voorraad aan pijnstillers ingeslagen te hebben was ik thuis.
Dag 2 ging de verdoving er uit en had ik pijn!!!!! Je moet ook de pijn medicatie op een vast level houden. Dus 5x per dag paracetamol, Diclofinac of Ibuprofen en tramadol in nemen. Verder heb je dus dat verband om en een klitteband schoen. Die zorgt er voor dat je de voet niet kan buigen en vrij is van de grond (je loopt dus op je hak)

Derde dag is de verdoving er echt uit en kan ik die ook bewegen. Mijn voet is me aan het foppen..... als die omhoog ligt,lijkt het of mijn tenen verkrampen en krom trekken. Heel pijnlijk. Maar het is niet zo. Want als ik mijn hand tegen onderkant van mijn tenen leg is het gevoel weg want dan snappen mijn hersens dat ze gewoon recht zijn! Dag 4, de pijn word minder. Handen doen meer pijn van de krukken en mijn voet is als kacheltje. Ook heb ik kramp in tenen door het vocht in mijn voet. Dan breekt er een tijd aan van veel moeheid, veel zitten en een saaie tijd. Ook nog eens verkouden en met sinterklaas avond vermaak ik me wel maar ben blij als ik in mijn bed lig. Dan is het dag 14. Op 11 december mogen de Hechtingen er uit. Ik ben in de gips kamer en voel er weinig van maar wordt er niet lekker van! Het litteken Bloed ook. Dat was niet de bedoeling dus hechtpleisters en klein verbandje er tegen aan.(bij mij komt het omdat ik een slechte doorbloeding in mijn voeten heb, ik draag daarom ook dagelijks steun kousen en zijn er spataders verwijderd) Daarnaast krijg ik een spalk. dat gemaakt wordt door een gebreid kousje dat om je voet gaat. Daarna krijg je een nattig wit verband om je voet en (in mijn geval)een zwart verband dat ook nat is. Als dat opdroogt wordt dat hard. Dat wordt open geknipt, van je voet gehaald, bij geknipt en dan komen er zachte randen om de buiten kanten, en klitter band om het open en dicht te kunnen doen. Je krijgt een foldertje mee hoe je teen moet bewegen zodat die niet stijf word en er wordt verteld dat je ten aller tijde die spalk om moet behalve tijdens douchen en je teen oefeningen. Want je mag alleen lopen en staan met spalk en de klittenband schoen. Dus zittend douchen en dat voor 6 weken!


De volgende dag kom ik uit bed haal de spalk er af en toen…. Shit bloed Door de Hechtpleisters heen. Bellen! In ziekenhuis met de dokter gesproken en nieuwe hechtpleisters gekregen. Elke dag beweeg ik mijn teen met mijn handen en gaat daarna snel de spalk er weer om want je voelt dat je teen snel terug wil in de oude stand als je te lang wacht. Na een dikke week met hechtpleisters gezeten te hebben en de bekende vuilniszak om je voet bij het douchen maar weer de hecht pleisters er afhalen. En.... nog is het niet dicht. Dat valt zo tegen zeg. Wel zonder verband zittend douchen. Daarna nieuwe hechtpleisters er weer op. Ik moet wel. Want nog steeds is het niet helemaal dicht. Ik wordt er depressief van. Ben er helemaal klaar mee. De pijn ,Het gekloot met pleisters, spalk, klittenband schoen en alleen maar kunnen zitten. Even naar de supermarkt, wordt een pijnlijke aangelegenheid met gestrompel en gedoe. De reactie op de krukken vind ik ook zo bijzonder. Natuurlijk wil iedereen weten wat er met mijn voet is. Als ik zonder krukken liep trouwens veel minder. Maar omdat je dat niet zo lang vol houd en sneller bent mét krukken heb ik ze nog vrij lang gehad. Veel langer dan men van te voren tegen mij zei. Ik merk wel dat lopen wel steeds beter gaat.
Dag 27, 24 december inmiddels: weer al het verband er af. Trek de huid zó mee. Vervel namelijk als een gek. Eelt kan je er zo af schuiven. Dus als je poezelige voetjes wil is dit de manier! Wel is het litteken nu echt dicht. Ik plak nog wel pleisters op want super droog is het nou ook weer niet en de huid is erg dun. En anders zou mijn spalk er de hele tijd tegen aan zitten. Lijkt me niet echt super.


Dan is het 1e kerstdag. Vandaag eten bij Familie. Het is gezellig alle stoelen zijn bezet. Daardoor is mijn voet vaker op de grond dat op een andere stoel of zo en heb ik de volgende dag een dikke voet. Gelukkig niks gepland. Dus Daardoor heb ik 2de kerstdag een dikke voet. Vaker omhoog dus.....
Dag 34, Het is 31 december. Vandaag thuis oud en nieuw vieren. Lopen en staan gaat goed! Natuurlijk met spalk en schoen. Doe mijn oefeningen en vind mijn teen steeds beweeglijker. Heb wel een rode plek aan de rechterkant van mijn voet van de spalk. En een dikke teen. Hechtingen zijn goed dicht. Wel een pleister voor de zekerheid. Elke dag doe ik iets. Was doen,strijken, schoonmaken. Ik voel ook meer prikkels in mijn voet. De Zenuwen groeien dus weer langzaam aan.De dikte is het zelfde. Nog steeds moet ik zittend douchen enzo. En een stijve voet door de vreemde houding in de schoen. Het blijft een onnatuurlijke houding, op je hak lopen. dan is het 22 januari. Nog maar 1 week tot we weer bij de dokter moeten zijn voor controle. Ik probeer er nu een beetje op te staan zonder schoen en spalk. Ik weet het, het mag niet, maar mijn spieren hebben zolang niks gedaan. En zo laat ik ze wennen. Ik voel dat het wel goed zit. Ook sta ik zonder stoel onder de douche en gebruik ik geen pleisters meer.
rechts voor de operatie, links na 6 weken.
Dan dag 64. Het is 28 januari. Röntgen Foto maken voor controle en bij de dokter komen. Het gaat goed. Spalk en schoen mogen af! Nu lopen met de voet en teen naar boven bewegen. De voet moet weer leren afrollen. Ik wil natuurlijk mijn steunkousen aan tegen het zwellen van mijn voet. Maar dat gaat niet. Dat doet zeer. dus uit! Maar ja. Dan heb ik weer een zo ontzettende dikke voet dat ik niet eens een schoen kan dragen. Dus uit eindelijk knip ik oude kousen in tot het acceptabel is. Je voet is niks gewend dus lopen doe ik het liefs met schoenen aan. Want anders doet het best pijn om je botten op de vloer te voelen. Langzaam gaat het beter en kan ik meer. Al met al is het me flink tegen gevallen. Ik ben een doener dus dat is al een nadeel in dit geval. Ook mijn slechte doorbloeding maakte het ingewikkeld. Nu is mijn voet nog steeds dik en dat kan nog een paar maanden duren maar ik neem aan dat het uiteindelijk toch echt weg moet zijn. Als je meer wil weten hoor ik dat graag!
Rechts is de geopereerde voet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten